بیست و پنجم اردیبهشت سالروز بزرگداشت استاد سخن و شاعر

آسمانی ایران حکیم ابوالقاسم فردوسی بر همه ی فرزندان ایران و

تمامی پارسی گویان در جای جای گیتی خجسته باد

روز ولادت حضرت فاطمه (ع) و روز مادر

بر بانوان گرامی خجسته باد.

لبخند یار دارد تاثیر ساحرانه

دل می تپد ز شوقش سرشار از ترانه

با من سخن مگویید از حور و باغ رضوان

در دل نهفته دارم باغی پر از جوانه

پندار خشک زاهد شادی گنه شمارد

نالد همیشه از غم ٬ دوزخ و تازیانه

درمانده در سرابی هرگز نمی شناسد

غوغای موج و عمق دریای بی کرانه

تا اوج کوی جانان بی بال ره نباشد

جز بر زمین نیابی آغوش گرم و خانه

دارم نگار خاکی کز آسمان نیامد

اما به نزد من شد تمثیل آن یگانه

دل شد خراب جامش لب های پر شرابش

دیگر روا ندارم پرهیز بی بهانه

یک نکته ات بگویم بر گوش خود بیاویز

هر کار خوب و بد را پس می دهد زمانه

سالروز وفات دخت گرامی نبی اکرم(ص) حضرت فاطمه (ع)

را تسلیت عرض می کنم.

.....................

اول اردیبهشت روز گرامیداشت استاد سخن و نابغه ی بی مثال نثر و

نظم  سعدی بزرگ را گرامی میداریم

......................................

درگذشت خواننده و محقق فرهیخته و دلسوز( شادروان فریدون پوررضا) را به فرزندشان جناب آقای دکتر فرشید پوررضا و خانواده ی ارجمند هنرمند درگذشته و دوستداران فرهنگ گیلان تسلیت عرض می کنم.

درود بر دوستان ارجمندم

نوروز یادگار نیاکان پرافتخارما ایرانیان خجسته باد.

امیدوارم سالی لبریز از شادمانی و برکت در پیش رو داشته باشید.

ای که مه  بر یاد تو شب زنده داری می کند

آسمان بر چهر تو آیینه داری می کند

روز من تاریک چون شب شد کجایی نازنین

کودک دل در فراقت بی قراری می کند

بی تو در تنهایی خود مانده ام در شام غم

کو عروس صبح کو شب را فراری می کند

از ستم هایی که بر ما می رسد از جهل ما

سنگ خارا گریه چون ابر بهاری می کند

گرگ زد بر میش و بره وین شبان دور از رمه

نی زنان آسوده خاطر خر سواری می کند

ابر اشک آلود گیلانی ببار از درد جهل

چند گویی کاسمان هم کج مداری می کند

دکترعلی حیدری معاف 27/11/1390

 چه تاریک است امشب آسمان
  ستارگان شوخ چشم را ببین
  به هرسو چشمک میزنند چرا
این چشمان بی حیای آسمان من

         * * * * * * * *

و من از رنج می گفتم

که پر می گستراند از خانه ی دل بر دو چشمانم

 و از تاریکی روزی

که لمس نور را با دست ها افسانه می دانست

 و از بهتی که سر بر درب  باورهای من کوبید

 و  از خشمی که رویید از دل غم ها     

که  در مسلخ بمیراند امیدم را

 ولی برپای خود ماندم

و لرزیدم  ولی از پا نیافتادم

صدای باد می آید

صدای باد می آید

که می ریزد خزانی برگهای  خاطرات  نیمه جان را زیر پای من

 و من باری دگر سر سبز خواهم شد

 و این پیمانه ام بار دگر لبریز خواهد شد

 و من از ماندن و لبخند می گویم

که می مانم و می خندم

و طاق خانه ی دل را به گلهای بهار آذین می بندم

نمی میرم  و می خندم.

ای عشق تو

. . . . . . . . . . . . . .

ای عشق تو آتش زده در خرمن جانم

 یکتا بت زیبایی و آگه ز نهانم

فرهادم و لب تشنه ی یک بوسه ی شیرین

درمعرکه ی عشق تو بگذشته ز جا نم

پابندی مهرت نبوَد صحبت امروز

از روز ازل بندۀ آن فّرّ و کیانم

بی دیده توان دید تو را با دل عاشق

هر سو نگرم صورت یار است عیانم

آری که تونزدیک تری از رگ گردن

سرشار ز  تو آمده  خو ن در شریانم

بی باده چه مستم کند آن وعده ی دیدار

از شوق لقایت غزل آمد به بیانم

آزادگی خود نفروشم به دو عالم

آزاده ام و همدل عشاق جهانم

آزادگی من نبود هدیه ی حاکم

آزاده توام نقش زدی خالق جانم

تو جان جهانی همه رو سوی تو آرند

من ذره به راهی که در آن رقص کنانم

فریاد به سر منزل جانان نرسد با ر

تا نگسلد از بند هوا روح و روانم

13880331